Terapie biologiczne łuszczycy w ciągu ostatnich lat przeszły drogę od innowacyjnej nowości do jednego z kluczowych filarów leczenia umiarkowanej i ciężkiej łuszczycy. Obecnie stanowią najbardziej zaawansowaną formę terapii celowanej, działając bezpośrednio na konkretne elementy układu odpornościowego odpowiedzialne za rozwój choroby.
Najważniejszą zmianą, jaka dokonała się w ostatnich latach w terapiach biologicznych łuszczycy, jest przejście od „szerokiego” hamowania odporności do precyzyjnego blokowania konkretnych szlaków zapalnych. Tu warto przypomnieć, że mechanizm działania terapii biologicznych opiera się na wykorzystaniu przeciwciał monoklonalnych, które blokują kluczowe cytokiny zapalne – przede wszystkim TNF-α, IL-17 oraz IL-23. I to właśnie na blokowaniu cytokin zapalnych inhibitorów IL-17 oraz IL-23 skupia się najnowsza generacja leków biologicznych na łuszczycę.
Szczególnie inhibitory IL-23 uznawane są dziś za najbardziej zaawansowane, ponieważ oddziałują na „wyższy poziom” kaskady zapalnej, co przekłada się na dłuższe remisje choroby. Skuteczność inhibitorów IL-23 została potwierdzona w najnowszych badaniach, które wskazują, iż nowoczesne leki biologiczne osiągają wyniki, które jeszcze dekadę temu były nieosiągalne – około 70% osiąga niemal całkowite ustąpienie zmian (PASI 90), 80–90% pacjentów osiąga znaczącą poprawę (PASI 75). Dodatkowo inhibitory IL-23 pozwalają uzyskać ≥90% redukcji zmian u ponad 70% pacjentów już po ok. 16 tygodniach. W praktyce oznacza to, że coraz częściej realnym celem leczenia jest całkowicie czysta lub prawie czysta skóra, a nie tylko częściowa poprawa.
